Waarom ik doe wat ik doe.

Ik ben coach geworden nadat ik een paar jaar geleden als vrijwillig jongerencoach bij YAR Vlaanderen zag wat coaching met iemand kan doen. Niet in theorie — in de praktijk, bij jongeren die vastzaten en er zelf uit kwamen.

Als trainer kan je iemand kennis en vaardigheden meegeven. Maar die effectief gebruiken, op het moment dat het erop aankomt, is het domein van coaching. Dat onderscheid is precies waarom ik allebei doe, maar er bewust twee aparte dingen van maak.

Wat ik met cliënten doe, heb ik grotendeels zelf doorlopen. Ik droeg lang mijn eigen lasten mee — patronen die zwaarder werden naarmate ik ze bleef negeren. In mijn kracht gaan staan, in plaats van me te blijven aanpassen aan wat anderen van me verwachtten, heeft me meer opgeleverd dan ik had durven denken. Dat proces is trouwens nog altijd aan de gang, het stopt niet bij een bepaald punt. Ik heb ook ervaring met mannencirkels en mannenretreats, heb de waarde daarvan zelf gevoeld en ben er bewuster door geworden.

Dat betekent niet dat veel aan zelfontplooiing gedaan hebben mij automatisch expert maakt. Dat is mijn opleiding tot coach die dat doet — de twee zijn niet hetzelfde, en ik hou ze graag uit elkaar.

Mijn stijl is direct, eerlijk en down to earth — niet zweverig. Ik heb wel ervaring met spiritualiteit, en heb gemerkt dat sommige dingen daarvan écht werken; ook de westerse wetenschap erkent dat inmiddels steeds meer. Maar er zit een valkuil in: spiritueel dóen in plaats van spiritueel zíjn. Ik heb genoeg goeroes gezien, soms met bijna sektarische trekjes, om daar scherp op te blijven.

Buiten het werk doe ik aan crossfit en yoga — elk met een andere intensiteit, maar voor mij allebei training voor lichaam én geest. Het maakt me veerkrachtiger, geeft me zelfvertrouwen, en vraagt telkens opnieuw focus en bewustzijn. Het geeft me structuur.

Daarnaast zoek ik de natuur op om te vertragen en te gronden. Op zee is dat de laatste tijd surfen, op het land een tocht met de camper of gewoon een stevige wandeling.